Tweehonderd dagen te gaan

Ieder weet wel dat wij, Chinezen, elk jaar een dierennaam meegeven, van de tricky rat tot het vruchtbare varken, in een cyclus van 12 jaren. Zo was 2006, het Jaar van de Hond, het jaar waarin ik 24 werd, een veelvoud van 12, dus mijn sterrebeeldjaar. Je eigen sterrenbeeldjaar is gevaarlijk, het is een sleuteljaar dat als behoorlijk hard wordt ervaren. Mijn ma vertelde me hoe er je tegen te bewapenen : rode sokken aantrekken of rode lingerie, rood, de gelukskleur als tegengif, het mocht niet baten...
Vanuit Binnen-Mongolië beland op een vreselijk afgeleefde kamer, in een hectisch heet Beijing dagelijks geplet in de overvolle bus zonder airco, zag ik het verschil niet meer tussen dag en nacht! Full-time in de Harvest Club in combinatie met klussen bij Mondial Assistance als financiering van de eindeloze administratieve rompslomp voor de opstap naar een buitenlandse studie. Ik voelde dat deze stad mij niet moest hebben, dat ik er niet thuis kon komen, ik was er enkel aanvaard als passant.

Op het eind van dat jaar zegde ik totaal uitgeput Beijing vaarwel, richting België. Pas in dat troosteloze onooglijke België kwam ik er achter dat ik me Chinese, zelfs Pekinese voelde en er verdomd fier op was. Ik was begeesterd door Beijing's weldoordachte economische en maatschappelijke vooruitgang, trots die al eens durfde omslaan in arrogantie, toen mij in discussies nog maar eens China's tekorten werden aangewreven.

Anderhalve maand geleden kwam ik met mijn Master-diploma terug naar Beijing. In het vliegtuig voelde ik ongecontroleerd mijn hart sneller slaan alsof je een oude liefde plots terug in het vizier krijgt. Wat zou er veranderd zijn in het Beijing dat zich opsmukte voor de Olympische Spelen? Zouden de Pekinezen in de overvolle metrostellen en stadsbussen, dagelijks hun leven riskerend in een schichtig bewegende bijenzwerm, gezwicht zijn voor discipline?
En zowaar, ik werd er 's winters verwelkomd met een dikke Olympische warme knuffel, de Olympische sponsors in het straatbeeld, de slogans 'One world, one dream', 'De Olympische Spelen beginnen bij jezelf!' , de Olympische gadgetswinkels, de reuzegrote Olympische foto's. De vijf schattige maskotjes hebben metro, bus, taxi veroverd. De Pekinees spreekt over niets anders meer dan over hoe de Olympische Spelen, hun biosfeer veranderen. Weeral een metrolijn bijgekomen, elk metrostation kreeg een nieuw kleedje, proper ook, frisse, aangename muziek, elektronische aanmeldingen van de eerstvolgende metro, klare kleuren in en buiten de stellen.

Voor ik naar België trok, waren Pekinezen die in de rij op de bus wachtten, onbegrepen, naïef, maar vooral onbestaande. De metro-ingangen waren mensen-blokkades, de metroreizigers die uitstapten, gingen bij aankomst steeds opnieuw het gevecht aan met de vijandige bende instappers. Maar plots voelde ik me even in een andere wereld, ieder stond netjes in de rij, het was 11 december. Het stadsbestuur riep immers vanaf toen de 11de dag van de maand - de twee &eacut;éntjes verklaard als mensen netjes op een rij - uit tot de Queue Day. Gisteren nam ik een taxi op weg naar een sollicitatiegesprek. De chauffeur mompelde regelmatig iets tussen zijn tanden. Uiteindelijk kon ik het plaatsen. Chauffeur Wang oefende de tweede les : "How are you doing today?", "Your luggage is heavy", "Here is your change". De vijftiger Wang wilde hogerop.
"Deze cassette heb ik zelf gekocht", legde hij uit, "tijdens mijn ronde, luister ik aandachtig en spreek ik alles zorgvuldig uit." Niets of niemand zou hem tegenhouden. "Nog meer dan 200 dagen, in augustus heb ik alles onder de knie, en kan ik gewoon met de buitenlandse vriend communiceren." Dat ik net uit het buitenland was teruggekeerd, had ik beter voor mezelf gehouden want prompt werd ik zijn souffleuse voor de Engelse uitspraak van de toeristische sites : The Lama Temple, the Forbidden City, the Summer Palace... Och, hij doet gewoon wat wij Chinezen allemaal willen : onze vroegere positie in de wereld innemen, jawel in het Midden.

Mej. ZHANG X

We put China in your life!