De aarde ten hemel

Ik weet niet wat er aan de hand is met de wereld dit jaar. Wat is er dit rattenjaar met China : de sneeuwval in het zuiden, de Tibetaanse muiterij, de treinontsporing in Shandong, en nu dit, een helse aardbeving! De Hemel test ons, dat lijkt zeker. Waarom laat het gelukscijfer "8" ons plots in de steek?

Maandag 12 mei - Bewolkt

Net terug uit Tianjin. Ik plof neer in de sofa op mijn appartement in Beijing. Plots telefoon, een vriendin : "De aarde in Beijing heeft gebeefd, we staan allemaal buiten!" Of ik iets gevoeld heb ? Ik zeg neen. Zij is net terug uit Chengdu : "Wat als ik ook nog het weekend zou gebleven zijn? Ik heb gehoord dat er 's avonds nog naschokken komen, beloof je me voorzichtig te zijn?"

Ik haak in en bel onmiddellijk pa en ma. Om hen gerust te stellen, maar ook om te weten hoe zij het stellen. Geen vuiltje aan de lucht in Binnen-Mongolië, dat stemt me gelukkig. Ik kijk TV en noteer wat te doen bij aardbevingen : elektriciteit uitschakelen, gas toedraaien, jezelf verschansen in het kleinste kamertje - nummer 1 - het toilet, of onder je bed of tafel gaan liggen. Wachten tot de beving stopt, dan pas maak je je zo snel mogelijk uit de voeten. Ik doe de oefening : in een razend tempo de elektriciteit, de gas uit, onder het bed is het te smal, mijn tafel staat te wankel, het toilet blijft over... Na de beving met een natte vod voor je mond naar een open ruimte...

In Het Journaal zegt men dat Beijng gerust kan zijn, mijn hartje blijft bonken. Ik zie de speech van premier Wen Jiabao op de luchthaven en ik besef nu dat de aarde ernstig beeft in Sichuan, "zeven komma acht", bijzonder hoog. Het is kritisch, heel ernstig, maar hoe ernstig ?

Dinsdag 13 mei - Regen

Ik sta op, gewassen en aangekleed naar kantoor. Ik stap binnen, Mi Jia van de receptie : "Heb jij de beving gisterenavond ook gevoeld?" Mi Jia zag de blaadjes van haar bloemen op de 15de verdieping bewegen, ware magie ! Fujie zat op de WC, ze duizelde, bloedarmoede? Enerzijds dacht ik bij Het Journaal van gisteren aan premier Wen en de troepen die in allerijl vertrekkensklaar stonden, anderzijds was ik vooral bekommerd om mezelf, pas dan ging ik me afvragen hoe ik kon helpen... Zesendertig uur na de beving is een cruciale periode, heel wat mensen liggen nog onder het puin, als ze maar snel kunnen gered worden. Maar men is nog niet doorgedrongen tot in Wenchuan. De teller van het aantal doden staat op 9400, er is geen telecomverbinding, helikopters kunnen niet landen omwille van de weersomstandigheden, ik ben nerveus. Ondernemingen, maar ook Wang Modaal beginnen één voor één geld te storten, reeds 120 miljoen renminbi werd opgehaald, Ik hoor mijn hart iets langzamer slaan, maar blijf verward. 's Avonds twijfel ik lang, uiteindelijk beslis ik geen TV te kijken, ik voel me slecht... ik heb nog wat werk tegen morgen.

Woensdag 14 mei - Regen met opklaringen

Ik sta op en zet TV aan. Het ochtendjournaal met beelden die voor zich spreken. Wat zijn we nietige wezentjes tegenover de Grote Natuur. Bij een zuchtje liggen we omver, koud gepakt. We zijn niets...
In twee minuten worden kinderen wezen, hun levensloop verandert grondig van richting. Ik krijg het te benauwd, tranen vloeien over mijn wangen. Ik zet TV uit, neem alle moed bij mekaar en stap de deur uit. Onderweg hoor ik slechts één woord : de plaatsnaam Wenchuan. Het aantal doden is gestegen tot meer dan 12000. Hoeveel mensen liggen nog onder het puin? Ik hoop dat onze regering snel een oplossing vindt.
Tijdens de middagpauze, surf ik snel op het Net. Na deze aardbeving kunnen we zeven dingen doen : 1. korte telecomgesprekken met het rampgebied, kort om de reddingswerken niet te bemoeilijken 2. geld en goederen schenken 3. bloed geven 4. alles aandachtig volgen, bidden en geen roddels verspreiden 5. je inzetten op kantoor 6. je leven met familie en vrienden waarderen 7. zorgzaam omgaan met het milieu... Ik beslis toch nog even over huis langs te gaan, kleren op te halen, een plaats zoeken om bloed te geven, geld storten in de Bank.

Men is aangekomen in Wenchuan! Oef! Snel! Elke seconde telt!
Dat is wat Premier Wen wil zeggen :
"Vertrouwen! Solidariteit! Kalmte!" Als ik 's avonds thuis kom, belt mijn vriendin uit Qingdao : "Ik voel me miserabel, wou even je stem horen... Zo dankbaar dat ik ben, dat ik nog leef met familie en vrienden." Ik zeg dat ze sterk moet zijn, maar terwijl voel ik de tranen over mijn wangen vloeien, we kletsen toch door. Ik hoop dat vele kinderen toch nog gered kunnen worden. Ze zaten in de klas, ik weet het niet of het om slappe toufu gebouwen ging. Wie heeft die scholen gebouwd ?

15 mei - Opklaringen

Ik sta op, was me, gorgel, naar kantoor. Het aantal doden is gestegen tot 14866. Andere bedrijven verzamelen geld, op onze werkvloer geen nieuws, dan maar zelf storten.

Net voor de beving bleek er een paddetrek. Wellicht een voorteken omdat het water in de ondergrond steeg?
Waarom is in de rijke landen bij dergelijke rampen het aantal slachtoffers eerder klein? Wij zijn natuurlijk met velen. Dat kan iets verklaren, moeilijk te geloven dat er niets anders meespeelt. Het is nog te vroeg om zoiets te beweren, wacht tot de mensen gered zijn. Als met de heropbouw gestart wordt, dan pas kunnen we de balans opmaken. Ik zie grote solidariteit onder ons Chinezen, al die reddingswerkers uit alle uithoeken van China, het doet deugd. Ik denk dat onze regering gelijk heeft: slechts met groot doorzettingsvermogen, snel in actie treden. Er is nog hoop! Wij laten niet los, we geven nooit op!

Wim Polet

We put China in your life!